फूलका फोटो हरु -under my camera

हिजो खिचेका थप केही फूल हरु –

रानीपोखरी मा छैठ पूजाको दिन अस्ताउदो सुर्य को पूजा गर्दै एक महिला ।

फेस बुक मा फोटोग्राफी को अनेक रुप देखी पछी मैले पनि मेरो क्यामरा मा पहिलो पटक बिभिन्न प्रयोग गरे हेरेको छु तलका फोटो हरुमा ।

छत् बाट देखिएको दीपावलीको बत्ती ।

छत् बाट देखिएको दीपावलीको बत्ती ।

कौसिमा बलेको एउटा मैन बत्ती ।

मेरो घर को कौशी बाट देखिएको अर्को घर को कौसिमा बलेको लामो विजुली बत्ती ।

दार्जलिङ को फोटो

ईलाम

केही थप फोटो हरु -

तरेली फाँट हरुमा

गोरेटो त्यो गाँउ को लौन आज ………

तिम्रै सुन्दर हरियाली मा

धेरै दिन पछी मेरो ब्लग अप-डेट गर्दै छु .

केही नयाँ र केही पुराना तस्बिर हरु ।

पहरामा जन्मे , पखेरा मा हुर्के ………


बोकेर साहु को भारी ………..

खोलाको सङलो पानी तिम्रो हाम्रो माया …………

बम भोले! बम भोले! बम भोले बम !!!

जय शिव संकर ! जय शम्भो ! हर हर महादेव ! जय भोलेनाथ

साउनको सोमबार पसुपतिमा बागमतीको बाग्द्वारको जल चढाउन सुन्दरि जल मा शिवका अनुयायी हरु !

आईतवार साझै सुन्दरिजल पुगेर भजन किर्तन गर्दै जाग्राम बसेका भक्तजन हरु

ख्याती श्रेष्ठ का हत्यारा
बिरेन श्रेष्ठ र मेरिना शाक्य लाई फाँसी दिने पर्ने माग गर्दै काठमाडौं जिल्ला अदालत को गेटमा टासिएका पोस्टर हरु ।

फोटो : नेपालडायरी

तिम्रो आँखामा रन्किएको मृत्‍यु ताण्डब देखेर,
गौतम बुद्ध ले बन्दुक बोक्न नपरोस गुरु !
तिम्रा हातमा जोर्नी छुट्याउने किला बन्चरा देखेर
गान्धिले ‘कुङ फु ‘ सिक्न नपरोस गुरु !
एक बार को जुनी बचाउन नि हामीले गुरु
खुडाँ खुकुरीमा धार लगाउन नपरोस !

के गुरु पुर्णिमा मान्नु र गुरु
तिमी जस्ता हत्यारा र पापी ‘प्रधान’ गुरुहरु भएको देशमा,
मैले आदर, सत्कार गर्ने आदरणिय गुरुहरु देख्दा पनि आजकल
तिम्रो थुतुनो याद आउछ,
अह, पटक्क मन छैन गुरु दिवस मनाउन ,
बरु तिमी मर गुरु,
म मृत्‍युभोज मनाउछु !

२०६६ गुरु पुर्णिमा

फोटो ब्लग
हामीलाई पनि गर्मी भयो । पसुपतिमा पौडी खेल्दै बादर ।

उर्लदो बागमती

कुन खोला होला यो ? अनुमान गर्न सक्नु हुन्छ ?

गुहेस्वेरी नगिकै बागमती ।

उर्लेर आउँदा त हाम्रो बागमती पनि सानो तिनो नदी झै पो देखिदो रेहेछ नि ! धन्य ! बढीले अली कती भए पनि फोहोर बगाएर लगेछ !

बागमतीको भेल मा पौडी खेल्दै केटाहरु !

ल बाँदर पनि नुहाउदै ! शायद गर्मी लाग्यो क्यारे !

लामबद्ध मन्दिर

के तपाईं ले कहिल्यै भुत देख्नु भएको छ ? वा भुत सँग जम्का भेट भएको छ ? कुनै बेला भुत ले तर्साएको त पक्कै होला नि ?

हामीले बर्सौ देखी सुन्दै आएका छौ , भुत, दानब, राक्षश, देवता आदिका कथा, किस्सा, चमत्कार का बयान हरु । आज यस्तै एउटा भुत को बारेमा कुरा गरौ । नेपाली हरु भुत भने पछी डर ले लग लग काम्छन । अझ रात परे पछी भुत को कुरा मात्रले पनि कतिको सातो जान्छ , रात भर को निद हराम हुन्छ । वास्तवमै भुत हुन्छ को हुँदैन, भुत ले साच्चै मान्छे लाई तर्साउछ त ? यो प्रस्न को शायद ठ्याकै एस वा नो जवाफ कसै सङ पनि छैन होला ।

सँगै को फोटो भुत घर को हो । यो घरमा भुत बस्छ भन्ने विश्वाश गरिन्छ त्यै भएर होला निर्माण भएको करिब् १० बर्ष बितिसक्दा पनि न यो घर मा घरधनी नै बसेका छन न त कोही बहाल मा । भक्तपुर गठ्ठाघर चोक बाट करिब् १०० मिटर उत्तर पूर्व मा रहेको २ तले यो घर मुल सडक संगै जोडीएको छ् , पानी बत्ती को सुबिधा पनि छ , गाडी पारकिङ गर्ने ठाउँ पनि छ र पनि १० बर्ष देखी खाली छ ।

यो घर को कथा पनि त्यस्तै रहस्य को गर्भ मै छ । तर पनि मानिस हरु यो घर मा बस्न डराउछन , साझ पख एक्लै दुक्लै यो घर अगाडि लो बाटो बाट समेत हिंड्नैन किन त ?

बढो गजब को किम्बदन्ती छ यो भुत घर को बारेमा

करिब १५-१६ बर्ष अगाडि कै कुरा रे ! सानो ठिमी मा पुरानो बाग बजार भन्ने ठाउका एक प्रधान को जग्गा रहेछ ३ रोपनी जत्ती गठ्ठाघर मा । एउटा सानो माटो ले बनेको घर पनि रहेछ त्यहा, खेती रोपाइ गर्न आउँदा जादा बस्ने । खेती रोपाइ सके पछी पुन बागबजार फर्कने । एक दिन दिउसो अचानक उठेको आगलागी ले त्यो घर सखाप भएछ, र घर सँग आगलागी मा परेर उनका २ साना लालाबाला पनि मरेछन – २ बर्ष को छोरा र १० बर्से छोरी !
सोक मनाए प्रधान परिवार ले र छोरा छोरी को सदगत गरे र अर्को सानो पराले टौवा बनाए । तर घर बनी सक्दा नसक्दै उपद्रो सुरु भयो । दिउसै तर्साउने, घर मा बस्नै नसकिने, भात पकाएको भाडै घोप्टाइदिने, सुकेको मान्छे को खाट राती नै बाटोमा लगेर राखिदिने , रातभर थाल ठटाएर नाच्ने, के के हो के के ! आजित भएर प्रधान ले एउटा गिरी परिवार लाई बेचेछ्न सबै घर जगा ।

पुरानो घर भात्काएर नयाँ (चित्रमा देखिएको ) घर बनाए गिरिजी ले । तर नयाँ घर बनाउदैमा कहाँ भागथ्यो र भुत ! पुन ताण्डब सुरु भाईहाल्यो नि ! दिदी-भाइ भुत ले दिन सम्म दु:ख दिएछ गिरी परिवार लाई पनि । अनी गिरी ले पनि बेचेछन घर २०५९ सालमा सुर्य नारायण श्रेश्ठ लाई । हाल गिरी परिवार भने गठ्ठाघर चोक मा बहाल मा बस्दा रहेछन ।

किन्न त किने सुर्यनारयण ले घर, भुत पनि सँगै किनेछन ! एक दिन बसे रे जम्मा सुर्य नारायण त्यो घरमा ! सुतका के थीए, भुसुक्कै निदाएछन । बिहान ब्युझदा उनी सुतेको खाट त सँगै को झाडिमा रे ! बाबाकी दुहाइ ! भोलिपल्तै घर खाली !

त्यस उपरान्त घर खाली छ । पहिला पहिला त गोठाला , छर्-छिमिक लाई पनि खुब दु:ख दिन्थ्यो रे ! मासु त पकाउनै नहुने रे ! मासुको भाडै बोकेर दगुर्ने रे ! आधा घण्टामा रित्तो भाडो मात्र भेटिन्थ्यो रे बाटामा । हाल भने बस्ती बढेको ले आउन छड्यो रे ! नतर्साएको धेरै भो रे !

लौ अब कस्को आट त्यो घर मा बस्ने ! घर धनी बेच्ने मनसाय मा रहेछन । तर किन्ने आटी कोही फेला परेका छैनन रे ।

[ सानो ठिमी क्याम्पसमा आध्यापन गर्ने मेरा एक आफन्त लाई गठ्ठाघर आसपासमा डेरा वा राम्रो घर चाहिएको ले खोजी गर्ने सिलसिलामा त्यो घरमा पुगेका हौ । हामिले घर को गेट खोलेर भित्र पस्न लाग्दा छेउको खाली खेत मा काम गरिरहेका मानिश हरुले नेवारी भाषामा हामीला संकेत गर्दै ईशारा गरिरहेका थीए , तर नेवारी नबुझ्ने हुनाले हामीले वास्ता गरेनौ ।हामीले त्यो घरमा एक घण्टा बितायौ । घर रामै रहेछ . हामीलाई घर मन पर्यो । लौ फसाद ! भुतघर एक घण्टा हेरेर फर्के पछी एक जना बुढी आमैले साउती गरेर हामीलाई बोलाइन र घर धनी गै सके पछी माथिको कथा बेलिबिस्तार लगाइन । कथा के सकिएको थियो, मेरा आफन्त कुलेलम ! बपत्तै भए भन्या ! आज फोनमा भन्दै थिए - २ दिन देखि हन हनी ज्वोरो आएको छ रे ! ए बाबा ! साच्चै भुत पो लाग्यो कि क्याहो ? भोली बिहान धामी-झाक्री खोजेर यसो जोखाना नहेराइ नहोला जस्तो छ रे ! अ ...... साच्ची उनले अर्को कुरा पनि सुनाए , अब गठ्ठाघर तिर नबस्ने रे बरु सानो ठिमी तिरै अर्को कोठा खोज्ने रे !

त्यो घर चै खाली नै छ । तपाईं डेरा सर्ने कि ! भाउ मिलाएर किने पनि हुन्छ नि ! भुत को दाम घटाएर घर मात्र । ]

असार १५ को रोपाइ हेर्न भक्तपुर जादा खिचेका केही फोटो हरु ।

च्यामासिङ नजिकै को बर्मनी को मन्दिर

सुर्य बिनायक बाट कारीब २ किलोमिटर् को दुरी मा रहेको यो मन्दिर लाई दाँया पारेर फाटै फाट हिड्दै जादा बाटो भरी धान रोपाइ चलिरहेको थियो ।

यसपाली को बर्खा मा पानी कम परेकोले अली अली हिलो र सुख्खै ठाउमा भए पनि धान रोपी रहेको द्रिश्य भने रमाईलै थियो ।

माटाको काम (सेरामिक्स ) को प्रख्यात भक्तपुर को बर्मनी मा माटाको दियो ( पाला ) सुकाउदै एक महिला । सङगै पराले झुपडी ।

परालको कुन्यु । भक्तपुरमा के भन्छ कुन्नी ! हामी चै यसलाई परालको कुन्यु भन्छौ

अलिकती भए पनि सफै रहेछ यो खोला । काठमाण्डौ मा भएको भए यस्को पनि के हालत हुन्थ्यो होला ??

बर्मनी मन्दिर बाट ३ किलोमिटर पुगेपछी मुलबाटो हरायो । गोरेटो बाटै बाटो हिंड्नु को मज्जा !!

नागबेली पारेको बाटो र माथि डाडा बाट देखिएको धान खेत